Φεβρουάριος: εκδηλώσεις περί πολιτικής και επικοινωνίας

 

Lecture

Έτσι καθώς συμπλήρωνα το ημερολόγιό μου για το μήνα Φεβρουάριο με τη διαλέξεις που δεν θέλω να χάσω σκέφτηκα να συγκεντρώσω σ’ενα ποστάκι αυτές που είναι ενδιαφέρουσες και για τη θεματολογία τους και για την ποιότητα των ομιλητών. Οι διαλέξεις που συγκεντρώνω εδώ αφορούν τις ιδέες, την πολιτική και την επικοινωνία.

Ο καθηγητής του Τμήματος Μεθοδολογίας και Ιστορίας της Επιστήμης Αριστείδης Χατζής έχει ξεκινήσει ήδη μια σειρά ομιλιών με πολύ ενδιαφέροντα θέματα. Οι διαλέξεις συνεχίζονται και τον μήνα Φεβρουάριο και συγκεκριμένα στις 5 του μήνα με τον καθηγητή Συνταγματικού Δικαίου Σταύρου Τσακυράκη ο οποίος θα μιλήσει για τη «Φιλελεύθερη Κοινωνικότητα». Με τον ίδιο όρο αλλά στα Αγγλικά, Liberal Sociabilty δηλαδή τιτλοφορεί το προσωπικό το μπλογκ. Γνωρίζω ότι το ζήτημα τον απασχολεί εδώ και καιρό και θα έχει πολύ ενδιαφέρον η ομιλία του. Δεν έχουμε και πολλούς Έλληνες να παράγουν φιλοσοφικό λόγο άλλως τε.

Το πρόγραμμα των ομιλιών στο ΜΙΘΕ

Ο πολιτικός επιστήμων και σύμβουλος επικοινωνίας Λευτέρης Κουσούλης, μια από τις παλαιότερες και εμπειρότερες καραβάνες του σιναφιού των επαγγελματικών της επικοινωνίας, διοργανώνει σειρά ομιλιών συζητήσεων με θέμα «Τί είναι πολιτική;»

Το πρόγραμμα έχει ως εξής:

1. Λευτέρης Κουσούλης, Πολιτικός Επιστήμονας
Η πολιτική ως θεσμικός έλεγχος της βίας
3 Φεβρουαρίου, 18:00 – 20:00 μ.μ.

2. Παναγής Παναγιωτόπουλος, Επίκουρος Καθηγητής Κοινωνιολογίας στο ΕΚΠΑ
Το κοινωνικό συμβόλαιο της Μεταπολίτευσης. Το παράδειγματης Ελληνικής οικογένειας
10 Φεβρουαρίου, 18:00 – 20:00 μ.μ.

3. Βασίλης Βαμβακάς, Λέκτορας Κοινωνιολογίας της Επικοινωνίας στο ΑΠΘ και Παύλος Τσίμας, Δημοσιογράφος
Τα media και η κρίση
24 Φεβρουαρίου, 18:00 – 20:00 μ.μ.

4.Νίκος Σεβαστάκης, Καθηγητής Πολιτικής Φιλοσοφίας στο ΑΠΘ
Πολιτικός ριζοσπαστισμός και κρίση
10 Μαρτίου, 18:00 – 20:00 μ.μ

4. Ανδρέας Πανταζόπουλος, Επίκουρος Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο ΑΠΘ Λαϊκισμός και πολιτική
17 Μαρτίου, 18:00 – 20:00 μ.μ.

Συντονίζει ο Λευτέρης Κουσούλης.

Πληροφορίες στον ιστοχώρο του Ιδρύματος Θεοχαράκη: www.thf.gr

Τρίτη σειρά ομιλιών διοργανώνεται από τον όμιλο «Θαλής και Φίλοι». Στην πραγματικότητα πρόκειται για μια ημερίδα που φέρει τον τίτλο «Εκλεκτικές Συγγένειες» όπου δέκα δημιουργικοί άνθρωποι από διαφορετικά γνωστικά πεδία θα συζητήσουν για τους όρους του διαλόγου που ενεργοποιούν οι κοινωνικές επιστήμες. Πολύ ενδιαφέρον με πολύ ενδιαφέροντες ομιλητές, θα πάω σίγουρα. 22 Φεβρουαρίου 10.30 στο Μουσείο Μπενάκη (Πειραιώς)

Αναλυτικό πρόγραμμα ημερίδας:
Προσέλευση: 10.30
Έναρξη: 10. 45
Α΄Μέρος
11.05 – 11.50 : Μαθηματικά και Οικονομικά: Πέτρος Δελλαπόρτας – Νίκος Βέττας
12.05 – 12.50: Οικονομικά και Πολιτικές Επιστήμες: Αρίστος Δοξιάδης – Γιώργος Παγουλάτος
01.05 – 01.50: Πολιτικές Επιστήμες και Ιστορία: Βασίλης Γούναρης – Νίκος Μαραντζίδης
Διάλειμμα: 01.50 – 02.20
B΄Μέρος
02.20 – 03. 05: Ιστορία και Μυθιστόρημα: Κώστας Κωστής – Απόστολος Δοξιάδης
03.20 – 04. 05: Μυθιστόρημα και Μαθηματικά: Σώτη Τριανταφύλλου – Τεύκρος Μιχαηλίδης
04.20 – 05.00: Ερωτήσεις  από το κοινό
Η ομάδα ΘΑΛΗΣ + ΦΙΛΟΙ
Τόπος: Αμφιθέατρο του Μουσείου Μπενάκη, κτήριο της οδού Πειραιώς
Πειραιώς 138 & Ανδρονίκου, Αθήνα
Ημέρα: Σάββατο 22 Φεβρουαρίου 2014
Ώρα έναρξης: 10.30 π.μ.
Είσοδος ελεύθερη

 

Advertisements

Η Ελλάδα του κ.Πρετεντέρη

 

Αν και ο κυνισμός είναι το ειδεχθέστερο είδος παλιανθρωπιάς δεν θέλω ν’ απαντήσω με ύβρεις στην παλιανθρωπιά, θα ήταν εύκολο και θα διευθετούσε το ζήτημα σε συναισθηματικό επίπεδο και δεν πρέπει να τη γλιτώσει τόσο εύκολα εξαιτίας των αισθημάτων που προκαλεί. Να δούμε λίγο τί λέει εδώ.

Στην πραγματικότητα υποστηρίζει ότι τα άτομα φεύγουν από χώρες όπως η Συρία από επιλογή, ότι θα μπορούσαν να καθίσουν στη βολή τους αλλά επιλέγουν να μπουν Γενάρη μήνα στο φουσκωτό αναζητώντας το ευ ζην γιατί το ζην σκέτο, δεν τους είναι αρκετό. Ας πούμε είναι ασφαλείς στη Δαμασκό αλλά θέλουν να πίνουν τον καφέ τους στο Da Cappo. Οπότε, σύμφωνα με την άποψη του κ.Πρετεντέρη, δεν είναι δυνατόν μια χώρα να χρεώνεται τα αποτελέσματα των επιλογών τους.Δεν θα πληρώνουμε εμείς την επιθυμία του κάθε Σύριου να πιεί καφέ στο Ντα Κάππο. Αυτό μας λέει.

Αυτή η άποψη δεν στέκει απ’όπου και να τη δει κανείς κι επειδή ο συγκεκριμένος σχολιαστής δεν είναι κάποιος χαζός άνθρωπος την αναπαράγει εκ του πονηρού. Στην πραγματικότητα προπαγανδίζει ένα καθεστώς στο οποίο η Ελλάδα έχει μόνο προνόμια, έχει μόνο δικαιώματα όπως το να ζητάει βοήθεια όταν οι πολίτες της τα έχουν κάνει μαντάρα στα οικονομικά τους και δεν δεσμεύεται από καμία υποχρέωση του Διεθνούς Δικαίου και των Συνθηκών. Επίσης εξαιρείται της λογοδοσίας απέναντι σε διεθνείς οργανισμούς όπως η Διεθνής Αμνηστία.

Συγγνώμη αλλά αυτός είναι σκληροπυρηνικά φασιστικός λόγος που δυσκολεύομαι να τον ξεχωρίσω από αυτό των αντικοινοβουλευτικών και των ψεκασμένων. Όταν μάλιστα εκφέρεται από κάποιον που λέει ότι είναι υπέρ των μεταρρυθμίσεων συμπεραίνω ότι ο κ.Πρετεντέρης και οι θιασώτες του επιθυμούν ένα είδος ολιγαρχίας, μια δημοκρατία τύπου Πούτιν. Δεν πρέπει να το επιτρέψουμε.

Και ο Τσίμας κάνει λάθος. Η Ελλάδα ΕΧΕΙ κακό «ποινικό μητρώο» όπως λέει ο ίδιος. Κι αυτό ο Επίτροπος το δηλώνει ρητά στην ανακοίνωση. «Επειδή υπάρχουν καταγγελίες ότι είναι πρακτική σας η παράνομη μαζική επαναπροώθηση ζητούμε να διεξάγετε ανεξάρτητη ερευνα».

Πριν αισθανθούμε οργή (δικαίως) πρέπει να σταθούμε κριτικά απέναντι σ’αυτά τα άτομα και τις απόψεις του. Η Ελλάδα του Πρετεντέρη μου είναι το ίδιο τρομακτική με την Ελλάδα του Τσάβες με την οποία με απειλεί κάθε βράδυ.

Το ανεβασα πριν από λίγο στη σελίδα μου στο Facebook

Η τρίχα και η τριχιά. 5+1 τρόποι να επιλέγεις τις μάχες σου.

Image

Χθες το απόγευμα, είχα τη φαεινή ιδέα ν’ αναδημοσιεύσω στο facebook από το τουίτερ, ένα χιουμοριστικό σχόλιο που αφορούσε τον πρόεδρο κάποιου κόμματος (δεν έχει σημασία ποιου). Το σχόλιο μου φάνηκε πολύ αστείο και βάζω και στοίχημα ότι αν το έβλεπε και ο ίδιος θα γέλαγε και θα έβρισκε κάτι εξίσου χιουμοριστικό ν’ ανταπαντήσει. Κάποιο στέλεχος του κόμματός του (δεν έχει σημασία ποιο), θεώρησε σκόπιμο να απαντήσει στα σοβαρά και η συνέχεια δεν ήταν πολύ καλή, γίναμε ελαφρώς «μαλλιά-κουβάρια». Λίγο επειδή το στέλεχος του κόμματος είναι φοβερά άπειρο, λίγο επειδή δεν έχει χιούμορ, η εικόνα που έδωσε για τον ίδιο ως στέλεχος και κατ’επέκταση για το κόμμα στο οποίο έχει μια θέση, δεν ήταν καλή.

Το φαινόμενο είναι συχνότατο, ωστόσο. Βλέπω κόσμο να μην μπορεί να επιλέξει ποια μάχη θα δώσει με αποτέλεσμα να κάνει την «τρίχα-τριχιά» και να γίνεται θέαμα σε πολιτικούς αντιπάλους αλλά και άσπονδους φίλους και αυτό δεν παρατηρείται μόνο στην πολιτική. Βλέπω στελέχη ποδοσφαιρικών ομάδων, επιχειρήσεων, διευθυντές μάρκετινγκ μεγάλων brands να παθαίνουν μεγάλες ήττες στο δημόσιο χώρο πάνω στην ευγενή τους επιθυμία να υπερασπιστούν αυτό που για εκείνους είναι σημαντικό.

Να κάποιες βασικές οδηγίες για το πώς μπορείς να προφυλαχθείς από κάτι τέτοιο όταν είσαι σε κόμμα ή εκπροσωπείς μια επιχείρηση.

1. Στα χιουμοριστικά σχόλια, είτε αυτά είναι καλοπροαίρετα είτε είναι κακοπροαίρετα δεν απαντάμε *ποτέ* στα σοβαρά. Τίποτα δεν είναι πιο απωθητικό από κάποιον θιασώτη ιδέας ή εκπρόσωπο μάρκας που δεν μπορεί να αντιμετωπίσει το χιούμορ. Η γελοιοποίηση είναι εγγυημένη. Αντιθέτως, μια επιτυχημένη χιουμοριστική απάντηση είναι ο καλύτερος ρούμπος. Αν δεν μπορείς να σκεφτείς κάτι αστείο ή δεν έχεις χιούμορ, άστο καλύτερα.

2. Αξιολόγησε το πρόσωπο που κάνει το αρνητικό σχόλιο: πόσο επιδραστικός είναι στο δικό σου κοινό; Έχει μεγάλο ακροατήριο; Είναι έμπειρος στο debating; Έχει ατζέντα;

3. Αν το αρνητικό σχόλιο διασπείρει ψευδείς πληροφορίες τότε, σε συνεννόηση με κάποιον που χειρίζεται το δημόσιο λόγο του κόμματος ή της εταιρείας δίνεις μια σαφή, ξερή απάντηση με παραπομπή σε στοιχεία. Αν ΔΕΝ διαθέτεις στοιχεία που ν’ανατρέπουν την ψευδή πληροφορία τότε *μην* απαντήσεις επ’ουδενί. Ειδοποίησε τον υπεύθυνο τύπου και ξέρει εκείνος τί πρέπει να κάνει. Η διαχείριση ψευδών ή δυσφημιστικών σχολίων απαιτεί επαγγελματία.

4. Μπορείς να διακρίνεις τα τρολ; Αν δεν μετράς πολλές ώρες στις διαδικτυακές τις πιάτσες είναι πολύ πιθανόν να μην μπορείς να ξέρεις ποιος μιλάει σοβαρά, ποιος θέλει να προξενήσει βλάβη, ποιος να κάνει χαβαλέ. Ρώτησε κάποιον από τους παλιούς. Προσωπικά που μετράω χιλιάδες χιλιόμετρα στο κοντέρ των debate (αναλογικών και ψηφιακών) και γνωρίζω επακριβώς το who is who του ελληνικού διαδικτύου, μπαίνω σε συζήτηση με τρολ μόνον όταν έχω να κερδίσω κάτι απολύτως συγκεκριμένο. Γενικά δεν στο συνιστώ.

5. Πριν ενδυθείς τον άχαρο, ας μην κρυβόμαστε, ρόλο του «πραιτοριανού» ρώτησε τον εαυτό σου τί ακριβώς θα κερδίσεις αν «σηκώσει το γάντι». Θα κερδίσεις ο ίδιος δημοφιλία; Θα καταφέρεις να επιδείξεις τις ικανότητές σου στην επιχειρηματολογία; Θα κερδίσει το κόμμα ή η εταιρεία σου; Τί θα χάσεις αν κάτι πάει στραβά; Πρόσεχε γιατί μπορεί να χάσεις μέχρι και τη δουλειά΄σου, έχει συμβεί.

Σκέψου και τ’ακόλουθα: α. Κάθε αρνητικό σχόλιο, δεν προξενεί βλάβη. Πολλά κάνουν και καλό. β. Θέλεις να ασχολούνται με σένα, το κόμμα σου, το brand σου. γ. Είναι παντελώς αδύνατον να ελέγξεις τη δημόσια σφαίρα. Σημασία έχει ν’ακούγεσαι κι εσύ, είναι αδύνατον να φιμώσεις τους άλλους. δ.Να είσαι κουλ με την κριτική. Στην αρχή τα πράγματα είναι δυσάρεστα όμως μετά συνηθίζεις. Στην τελική, να στο πω αλλιώς: σκέψου πώς θα ήταν αν κανείς δεν ασχολούνταν ποτέ με το κόμμα σου ή με την επιχείρησή σου;

Μην κάνεις την τρίχα-τριχιά, λοιπόν, επίλεξε τις μάχες σου και διασκέδασέ τες κιόλας.

Επτά χρόνια φιγούρα.

Image

Όταν το Μάρτιο του 2009 δεκατρείς (13) μη-κυβερνητικές οργανώσεις διαμαρτυρήθηκαν με σειρά ακτιβιστικών δράσεων για το λογοκριμένο φιλί στις παραστάσεις της όπερας «Ρούσαλκα» που ανέβαζε τότε η Εθνική Λυρική Σκηνή, πιστέψαμε ότι τα τελευταία οχυρά δυσανεξίας απέναντι στη διαφορετικότητα τα κρατούσαν οι πολιτιστικοί οργανισμοί του κράτους που παράγουν και την «επίσημη», κρατική και κυρίαρχη κουλτούρα. Όμως, στα χρόνια που ακολούθησαν μέχρι και σήμερα η δυσανεξία και ο λόγος μίσους απέκτησαν κεντρική θέση στη ρητορική κάποιων κρατικών λειτουργών, όπως βουλευτών  ή ιεραρχών, οι οποίοι παράγουν λόγο μίσους ξετσίπωτα, περιβάλλοντάς τον μάλιστα με το κύρος του δημόσιου αξιώματος που κατέχουν, ενός δημόσιου αξιώματος που οφείλουν να το ασκούν προς όφελος όλων των Ελλήνων πολιτών, χωρίς διακρίσεις, σύμφωνα με τις επιταγές του Συντάγματος. Γιαυτό και  στο επίπεδο των σημείων, αυτό που κάνει ξεχωριστή τη διαμαρτυρία ομάδων πολιτών στον Πειραιά τα Θεοφάνεια, κατά τη διάρκεια του εθίμου της κατάδυσης του σταυρού στη θάλασσα είναι ακριβώς η διαμαρτυρία κατά των δημόσιων λειτουργών που καταχρώνται του αξιώματος τους για να προπαγανδίσουν τις ατομικές τους απόψεις και τα ατομικά τους γούστα πολλώ μάλλον δε όταν αυτές οι απόψεις είναι μισαλλόδοξες και ρατσιστικές.

 Ωστόσο, η κοινωνία των πολιτών, γιόρτασε τα… φώτα την επόμενη μέρα, Τρίτη 7 Ιανουαρίου, όταν ο Συμπαραστάτης του Δημότη και της Επιχείρησης στο Δήμο της Αθήνας Βασίλης Σωτηρόπουλος, δημοσίευσε ένα πλήρη πίνακα με τις υποθέσεις που χειρίστηκε υπηρεσία του κατά το 2013, ένα πίνακα που επιτρέπει στους πολίτες να αξιολογήσουν οι ίδιοι το έργο της υπηρεσίας αυτής σύμφωνα με τις επιταγές της διαφάνειας και της δημόσια λογοδοσίας.  Από τις μεταρρυθμίσεις, τίποτα δεν έχει λοιδορηθεί περισσότερο από τις εφαρμογές ηλεκτρονικής διακυβέρνησης όπως το egov και το open gov κι αυτό ως φαινόμενο είναι αν μη τί άλλο ενδιαφέρον δεδομένου ότι η ραχοκοκαλιά της ρητορικής του αντικοινοβουλευτικού-αντισυστημικού στρατοπέδου (που είναι πιο δημοφιλής απ’όσο θέλουμε να παραδεχτούμε) αφορά την αδιαφάνεια στους τρόπους λειτουργίας του κράτους. Αυτά συμβαίνουν, βέβαια,  όταν αναλώνεσαι σε μάχεις οπισθοφυλακής και όχι αυτές των σημείων…

 Βέβαια, τεράστια δύναμη στην πολιτική, στο επίπεδο της στρατηγικής έχει και ο αιφνιδιασμός και μ’αυτό το μάτι πρέπει να δούμε αυτόν που μας επιφύλαξε ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης με την απόφασή του την τελευταία στιγμή,  να μην παραστεί στην τελετή ανάληψης της προεδρίας της ΕΕ την Τετάρτη 8 Ιανουαρίου. Για την τακτική του ΣΥΡΙΖΑ μετά το συνέδριό του στο οποίο ενώθηκαν οι ιστορικές του συνιστώσες σ’ενα κόμμα έχω αναφερθεί αναλυτικά αλλού ενώ για την απόφασή του να απουσιάζει από την τελετή, η οποία σχολιάστηκε ad nauseam, έχω μόνο να προσθέσω τη βεβαιότητά μου πως κάθε φορά που ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ στεναχωρεί τον πυρήνα του κόμματός του διευρύνει το εκλογικό του ακροατήριο, δηλαδή, κερδίζουν ψήφους. Να το σκεφτούν αυτό στον ΣΥΡΙΖΑ.

Την Πέμπτη ο μήνας είχε 9 αλλά τα χρόνια φιγούρας και ουχί φαγούρας που έχουν περάσει από τη μέρα που ο μακαρίτης Στηβ Τζομπς παρουσίασε τη συσκευή που ονόμασε iphone, είναι επτά 7. Όταν την παρουσίασε πρόβλεψε ότι θα ήταν μια επαναστατική συσκευή και είχε, βέβαια, δίκιο αφού όρισε από την αρχή το τηλέφωνο εγχειρίζοντας σε περισσότερους από 1 δισεκατομμύριο ανθρώπους ένα πανίσχυρο υπολογιστή που άλλαξε για πάντα τους όρους που αυτοί επικοινωνούν μεταξύ τους. Μόλις προχθές δημοσιεύθηκε μια έρευνα σύμφωνα με την οποία 9 στους 10 στην Μέση Ανατολή και την Αφρική χρησιμοποιούν το ίντερνετ μέσω των φορητών τους συσκευών, κυρίως τηλεφώνων. Αυτό τα λέει όλα.

Η Αθήνα επιστρέφει, σύμφωνα με τους New York Times. Η πόλη της Ευρώπης που χτυπήθηκε περισσότερο από την κρίση επιστρέφει δριμύτερη. Όλοι μιλούν για την πόλη αλλά λίγοι έχουν ποντάρει πραγματικά σ’αυτή. Φαντάζομαι την ικανοποίησή τους όταν βλέπουν την αγαπημένη πόλη να επιστρέφει με θετικό πρόσημο στον παγκόσμιο χάρτη.

 Δημοσιεύθηκε την Τετάρτη αλλά το διάβασα χθες, Σάββατο. Δύο από τα μυαλά που παράγουν σήμερα ιδέες αιχμής αναλύουν με τρόπο ελαφρύ και εφετζίδικο τα πιο γνωστά δίπολα διλημματικού χαρακτήρα και βέβαια το πλέον δημοφιλές από αυτά: Γάτα ή Σκύλος; Πολύ χαριτωμένο.

 

* Η φωτογραφία είναι από έργο του Απόστολου Γεωργίου, Άτιτλο (2012) όπως αυτό εκτίθεται στην 4η Μπιενάλε Σύγχρονης Τέχνης στη Θεσσαλονίκη, την καλύτερη έκθεση που είδα το 2013 και η οποία διαρκεί μέχρι το τέλος του Ιανουαρίου! Προλάβετε!