Ένα ιστορικο debate

eftheudeb3-thumb-large

Μπορεί να ήταν αναμενόμενο αλλά σίγουρα είναι γεγονός: οποιoσδήποτε Έλληνας πολίτης ζει τα τελευταία τέσσερα χρόνια στη χώρα μας δεν μπορεί παρά να αισθάνθηκε την τεράστια απόσταση που μας χωρίζει από τα υπόλοιπα κράτη μέλη της Κεντρικής και Δυτικης Ευρώπης παρατηρώντας το είδος και το στυλ της πολιτικής αντιπαράθεσης που είδαμε στο χθεσινοβραδινό debate μεταξύ των υποψηφίων για τη θέση του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Κάθε αποτίμηση λοιπόν του debate στο επίπεδο των σημείων και της επικοινωνίας πρέπει πρώτα να ξεπεράσει τα αισθήματα της έκπληξης και της μελαγχολίας που προκαλεί ένα τέτοιο θέαμα.

Το debate (πρώτο από μια σειρά τεσσάρων ανάλογων αναμετρήσεων) ήταν ιστορικό για λόγους συμβολικούς αλλά και βαθειά ουσιαστικούς αφού ο επόμενος πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής θα εκλεγεί από την ομάδα του Ευρωκοινοβουλίου που θα έχει τη μεγαλύτερη δύναμη μετά τις εκλογές του Μαίου. Πρόκειται για την πιο αντιπροσωπευτική εκλογή στην ιστορία της Ένωσης μέχρι σήμερα και μάλιστα σε μια εποχή που ο ευρωσκεπτικισμός είναι μεγαλύτερος απο ποτέ, η πίστη στις ευρωπαϊκές αξίες είναι κλονισμένη και οι πολίτες της ΕΕ έχουν πληγεί σοβαρά από την οικονομική κρίση. Μπροστά σ’αυτούς τους πολίτες λοιπόν στάθηκαν οι τέσσερις από τους πέντε υποψηφίους για να υπερασπιστούν τις θέσεις τους για το αύριο της Ένωσης.

Στην πραγματικότητα το debate και ως εκ τούτου η εκλογή δεν αφορά στα πολιτικά πρόσωπα: αυτή την εποχή, ζούμε τη σημαντικότερη σύγκρουση μεταξύ Σοσιαλδημοκρατίας και Κεντροδεξιάς που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια, με τους Φιλελεύθερους να διεκδικούν κι αυτοί ένα σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση των ευρωπαϊκών πολιτικών και με την Αριστερά εκκωφαντικά και σοκαριστικά απούσα από το διάλογο τη στιγμή που η εκπροσώπησή της εντός του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου αναμένεται να αυξηθεί σημαντικά. Σημειολογικά και σε επίπεδο εκφοράς λόγου και εικόνας οι Ζαν Κλωντ Γιουνκέρ, Μάρτιν Σουλτς και Γκυ Φερχόφσταντ είναι τυπικοί εκπρόσωποι των μεγάλων και ιστορικών ομάδων που εκπροσωπούν.

Ο δωρικός Γιουνκέρ (υποψήφιος του Ευρωπαϊκου Λαϊκού Κόμματος δηλαδή του κεντροδεξιού συνασπισμού) από την πρώτη του κουβέντα ακόμα δήλωσε ότι θα παλέψει για μια σοβαρότερη Ευρώπη, ο σοσιαλδημοκράτης Μάρτιν Σουλτς σχεδόν αμέσως κι αυτός μπήκε σε μια λογική διαλόγου περισσότερο με το κοινό τόσο αυτό που ήταν στην αίθουσα όσο και με τα εκατομμύρια που το παρακολούθησαν παρά με τους συνυποψήφιούς του κατά τη συνήθεια των ευρωπαίων σοσιαλιστών (αυτό που στην αργκώ του ελληνικού θεάτρου λέγεται “σύνδρομο Βουγιουκλάκη” όταν ο ηθοποιός απαγγέλλει το ρόλο κοιτώντας τους θεατές και όχι τους υπόλοιπους στη σκηνή) ενώ ο Γκυ Φερχόφσταντ της ομάδας των Φιλελεύθερων-Δημοκρατών κράτησε τη φιλελεύθερη παράδοση της εκφοράς των απόψεών του τονίζοντας σε κάθε φράση του ότι οι απόψεις αυτές πηγάζουν αυστηρά από ένα συγκεκριμένο πλαίσιο αρχών και πολιτικής φιλοσοφίας.

Επικοινωνιακά μιλώντας ο Γκυ Φερχόφσταντ κέρδισε τις εντυπώσεις γιατί φάνηκε ότι έχει το πιο ξεκάθαρο όραμα τόσο για τα μεγάλα πολιτικά ζητήματα όσο και για τα επιμέρους, επίσης μιλούσε με τρόπο τέτοιο που έβγαζε αξιομνημόνευτες ατάκες. Ο Μάρτιν Σουλτς ήταν στιβαρός, πολυεπίπεδος με εμφανή πολιτική οξύνοια, ο Ζαν Κλωντ Γιουνκέρ αν και εξαιρετικά σοβαρός με τρόπο που να εμπνέει εμπιστοσύνη, φάνηκε άχρωμος και αδύναμος ενώ η υποψηφια των Οικολόγων Σκα Κέλλερ ήταν το πρόσωπο που θα μπορούσε να λειτουργήσει ελκυστικά στους νεότερους ψηφοφόρους περισσότερο από όλους τους υποψηφίους.

Το μεγάλο ερώτημα είναι κατά πόσο αυτό το σημαντικό γεγονός και οι τέσσερις υποψήφιοι κατάφεραν να κάνουν σαφές στους πολίτες τόσα  τα σημεία στα οποία τελικά διαφοροποιούνται οι πολιτικές τους και κυρίως πόσο σχετικά είναι όλα αυτά με τις πραγματικές ανάγκες του ευρωπαίου πολίτη που μαστίζεται από την ανεργία και τη φτώχια.

Στο πρώτο debate της σειράς δόθηκε ξεκάθαρα το μήνυμα μια Ευρωπαϊκής Ένωσης που θέλει να είναι εδώ σήμερα και αύριο αλλά δεν είμαι σίγουρη ότι οι τέσσερις πολιτικοί έπεισαν τους πολίτες γιατί η Ευρώπη αξίζει τον κόπο. Πάντως, τουλάχιστον στα κοινωνικά δίκτυα, το τουίτερ “βούλιαξε” από τουίτ χρηστών κυρίως από τις χώρες της Κεντρικής και Δυτικής Ευρώπης και σε μόνο δύο από τις χώρες των μνημονίων. Αυτό ίσως να λέει κάτι για το ποιους τελικά αφορά όλο αυτό.

Δεν βρίσκω νόημα στο να σχολιάσω την απουσία του Αλέξη Τσίπρα γιατί τελικά είχαν δίκιο αυτοί που τον συμβούλεψαν να αποφύγει το debate. Δεν βλέπω πως θα μπορούσε να είχε σταθεί στο επίπεδο και της ροή της συζήτησης έστω και για ένα λεπτό. Και κάτι τελευταίο. Το γραφείο του Ευρωκοινοβουλίου στην Αθήνα ήταν το μοναδικό που δεν τουίταρε ζωντανά από το debate. Κρίμα.

Advertisements

Ψήφος με τη γομολάστιχα.

Hatzo

Του Πάνου Τσιρίδη.

«Κυρίες και κύριοι, δεν είμαι ζητιάνος. Είμαι άνεργος, έχω οικογένεια και παιδιά. Κάνω μια έντιμη δουλειά. Πουλάω μολύβια με τη γομολάστιχα. Για το σχολείο και το γραφείο». Μπορεί και να πέρασαν δέκα χρόνια περίπου όταν πρωτοάκουσα στο μετρό τη συγκεκριμένη δημόσια δήλωση. Εντυπωσιάστηκα. Ήταν αυτό που λέμε «αλλαγή υποδείγματος»: Μέχρι τότε οι επαίτες δεν ντρέπονταν να δείχνουν ότι είναι επαίτες. Αναδείκνυαν το αντικείμενο της μειονεξίας τους. Ανατομική δυσμορφία, ατύχημα, πόλεμος, aids. H κατά πρόσωπο έκθεση αποτελούσε τη δύναμή τους.

Ο κύριος που δεν ήταν ζητιάνος μόλις είχε σκοτώσει τον Καρκαβίτσα. Είχε εισαγάγει στη χώρα ένα νέο pattern, το οποίο συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Αυτό που λέει το pattern είναι το εξής: «Δεν είμαι σαν τους άλλους που έχεις συνηθίσει. Τους επαγγελματίες. Δεν είμαι ένα απόμακρο ον, ένας άνθρωπος – ελέφαντας. Αντίθετα, σου μοιάζω. Είμαι σαν κι εσένα. Θα μπορούσα να είμαι εσύ».

Μια στιγμή: Πού έχουμε ξανακούσει, με τα ίδια χαρακτηριστικά, την ίδια εποχή, την ίδια αλλαγή υποδείγματος; «Δεν είμαι πολιτικός. Έχω μια κανονική δουλειά. Δεν είμαι μακριά από τα προβλήματα των πολιτών. Αφουγκράζομαι την κοινωνία». Δηλαδή: «Δεν είμαι σαν τους άλλους που έχεις συνηθίσει. Τους επαγγελματίες. Δεν είμαι ένα απόμακρο ον, ένας μεγαλόσχημος βουλευτής. Αντίθετα, σου μοιάζω. Είμαι σαν κι εσένα. Θα μπορούσα να είμαι εσύ».

Οι ρητορικές της πολιτικής και της επαιτείας μοιάζουν. Δεν είναι τυχαίο. Οι δύο μεγάλες βιομηχανίες του συναισθήματος στελεχώνονται από οξυδερκέστατους παρατηρητές της κοινωνίας και των αδιόρατων αλλαγών των ανθρώπινων διαθέσεων. Προσαρμόζουν το μήνυμά τους στις νέες συνθήκες με ταχύτητα που καμιά πολυεθνική δεν διαθέτει, χάρη στο πλήθος των ατόμων που λειτουργούν αυτόνομα στο πλαίσιό τους. Η μαγεία της αγοράς και του crowdsourcing. Κυρίως, βασίζονται στο μεγάλο κοινό τους χαρακτηριστικό: διατίθενται να εξαγοράσουν τους φόβους μας για το άγνωστο, με ένα νόμισμα ή με μία ψήφο.

Τι συνέβαινε πριν το «δεν είμαι πολιτικός»; Τα κόμματα επιδείκνυαν αυτό που ήταν: τεράστιοι μηχανισμοί εξασφάλισης της επιβίωσης. Η κατά πρόσωπο έκθεση αποτελούσε τη δύναμή τους. Όσο πιο ισχυρή η εικόνα, τόσο καλύτερο το αποτέλεσμα. Ίδια μέθοδος με την επαιτεία. Μετά ο κόσμος κουράστηκε. Υπέστη το «flooding» της συμπεριφοριστικής θεραπείας, την τεχνική που θεραπεύει τις φοβίες εκθέτοντας τον ασθενή στις οδυνηρές του μνήμες ώστε αυτός να ξαναφέρει στη συνείδησή του τα καταπιεσμένα συναισθήματα και να απαλλαγεί από αυτά.

Πόση εγκατάλειψη να δει κάποιος και να εντυπωσιαστεί πλέον, πόσες υποσχέσεις για καλύτερες μέρες να πιστέψει; Οι χειρότεροι μας φόβοι έρχονται σιγά-σιγά στην επιφάνεια, είναι δίπλα μας, αν όχι μέσα στα σπίτια μας. Τους ξεπερνάμε. Έτσι άνοιξε το έδαφος για την αλλαγή του υποδείγματος.

Δεν διαφωνώ με την «πολιτική χωρίς πολιτικούς». Είναι έξυπνο και περνάει το μήνυμα. Διαφωνώ με τους πολιτικούς χωρίς πολιτική. Γιατί, τελικά, όταν οι πολίτες καλούνται από τον κύριο-που-δεν-είναι-ζητιάνος να κάνουν μια μη-πολιτική επιλογή, ψηφίζουν τα αντίστοιχα προϊόντα του ελληνικού lifestyle: ηθοποιούς, δημοσιογράφους, αθλητές, τον Πρόδρομο, τον Τσάκα και τον Περικλή Στεργιανούδη. Ανθρώπους «σαν κι αυτούς».

Πράξη τρίτη. Έλλειμμα επιβίωσης, έλλειμμα αντιπροσώπευσης. Οι πύλες άνοιξαν. Σε κάθε στάση και ένας ζητιάνος. Τώρα, δίπλα στους επαγγελματίες επαίτες που κραδαίνουν πιστοποιητικά από νοσοκομεία και δίπλα στους μη-ζητιάνους που πουλάνε μαρκαδόρους είναι πραγματικά οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας. Κάθε δύο-τρεις μέρες και ένα νέο κόμμα. Με θολό πολιτικό στίγμα, χωρίς συγκροτημένο λόγο και βέβαια χωρίς καμία ελπίδα να ακουστούν πουθενά, σοβαροί και ψώνια, συγκροτημένοι και καριερίστες, μπουκάρουν στα βαγόνια του δημοσίου διαλόγου και ζητούν την υποστήριξή μας. Πόσους να σώσουμε από το υστέρημα της ψήφου μας;

Είδα πρόσφατα μια κυρία γύρω στα εξήντα. Γύρναγε στο τραίνο αμήχανα και πιο γρήγορα απ’ ό,τι πρέπει, έπρεπε να τη σταματήσεις για της δώσεις λεφτά, μίλαγε σχεδόν από μέσα της γιατί δεν το ‘χε δουλέψει και γιατί ακόμη ένιωθε την ντροπή του επιβάτη. Γιατί μέχρι πρόσφατα ήταν μία από αυτούς.

Οι ρητορικές της πολιτικής και της επαιτείας μοιάζουν. Σήμερα απευθύνονται σε απελπισμένους πολίτες που λίγα έχουν πλέον να χάσουν εκτός από τη ψυχή τους. Δεν έχουν πια μηνύματα, τι να πεις άλλωστε, απλώς ακούς ένα βόμβο ο οποίος δεν ξέρεις από πού ακριβώς προέρχεται. Όλα έχουν ειπωθεί. Δεν ξέρω πόσους θα προλάβουμε να σώσουμε σε αυτό το χαμό. Λίγο, όμως, να σκύψουμε να ακούσουμε, θα καταλάβουμε πού είναι η απάτη και πού η αξιοπρέπεια. Και πρέπει να δράσουμε αναλόγως.

Ο Πάνος Τσιρίδης είναι σύμβουλος επικοινωνίας.

Η γελοιογραφία του Δημήτρη Χαντζόπουλου δημοσιεύθηκε στις  28/02/2012 στα ΝΕΑ  

*Τα άρθρα που φιλοξενούνται στο μπλογκ εκφράζουν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους *

Οι φασίστες, οι κουφάλες και οι κρεμάλες

efthpolyd4-thumb-large-1

Δύο γεγονότα, την εβδομάδα που μας πέρασε, μας δίνουν την ευκαιρία να επαναξιολογήσουμε πόσο επικίνδυνη για τη δημοκρατία είναι η αναπαραγωγή του εμφυλιοπολεμικού και αντικοινοβουλετικού κώδικα μέσα από τη ρητορική συγκεκριμένων, μικρών σε μέγεθος ομάδων που όμως, καταφέρνουν συχνά να ορίζουν τη θεματολογία της συζήτησης στη δημόσια σφαίρα.

Το πρώτο γεγονός είναι τα επεισόδια που σημειώθηκαν στο δικηγορικό σύλλογο της Θεσσαλονίκης, όταν δικηγόροι που πρόσκεινται στη Χρυσή Αυγή θέλησαν να καταθέσουν ψηφοδέλτιο για τις εκλογές του συλλόγου και βρέθηκαν μπροστά σε συναδέλφους τους ακροαριστερής οργάνωσης που τους υποδέχτηκαν με εμφιλιοπολεμικά συνθήματα και απειλές για κρεμάλες και  το δεύτερο γεγονός είναι η  ίδρυση του κόμματος “Ένωση για την Πατρίδα και τον Λαό” από τον κ.Βύρωνα Πολύδωρα.

Θα το δηλώσω χωρίς περιστροφές: διαφωνώ με όσους βλέπουν στην αναπαραγωγή εμφυλιοπολεμικών συνθημάτων από ακροαριστερές ομάδες ή μεμονωμένους οπαδούς και στελέχη της αριστεράς επιθυμία για ένα πραγματικό εμφύλιο πόλεμο εφόσον το επιτρέψουν οι συνθήκες.

Τα εμφυλιοπολεμικά συνθήματα και οι αναφορές στις “κρεμάλες” αναβίωσαν από ομάδες των “Αγανακτισμένων” στην Πλατεία Συντάγματος και σχεδόν πάντα συνοδεύονταν από το σύνθημα “Η Χούντα δεν τελείωσε το ‘73”. Το 2011 ήταν εξαιρετικά βολικό να δηλώνεις ότι υπήρχαν άλυτοι λογαριασμοί από την περίοδο του Εμφυλίου και της Χούντας ώστε να αυτοεξαιρεθείς από την υποχρέωση να καταθέσεις μια πειστική αντιπρόταση στα μέτρα που προέβλεπε η πρώτη δανειακή σύμβαση και ήταν αυτό που πρωτίστως επιθυμούσαν όσοι αναπαρήγαγαν αυτούς τους κώδικες: να δημιουργήσουν μια διαφορετική κατάσταση επείγοντος από αυτή που είχε δημιουργήσει η τότε κυβέρνηση (γιατί και η κυβέρνηση είχε δημιουργήσει μια εξίσου αντιδημοκρατική κατάσταση επείγοντος, να το πούμε κι αυτό) αποποιούμενοι της υποχρέωσης να απαντήσουν με επιχειρήματα και προτάσεις όπως προβλέπουν οι όροι της πολιτικοποίησης στην κοινοβουλευτική δημοκρατία.

Είναι σαφές ότι τα συνθήματα που προβάλλουν τη βία ως λύση σ’ενα πολιτικό πρόβλημα ανάγονται στον λενινισμό ωστόσο, η άποψη ότι αυτά από μόνα τους λειτουργούν ως πρόσκληση καταφυγής στη βία δεν είναι πειστική. Απόδειξη ότι ενώ τα συνθήματα αυτά και οι ρητορικές αναφορές σε “μια εξουσία που θα κατακτηθεί στους δρόμους” επαναλαμβάνονται ανά τακτά χρονικά διαστήματα, δεν βρίσκουν καμία ανταπόκριση στη συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών η οποία γυρίζει επιδεικτικά την πλάτη στις σχετικές προτροπές.

Βλέπουμε λοιπόν ότι η αναπαραγωγή των συνθημάτων αυτών ακριβώς επειδή είναι κενή νοήματος, είναι “άσφαιρη” και καταντά μια τελετουργία στην οποία οι μετέχοντες περισσότερο επιθυμούν να ενδυθούν μια ταυτότητα σε μια εποχή ασάφειας και κατάρρευσης του πολιτικού συστήματος παρά να “αιματοκυλίσουν τη χώρα”, όπως τους κατηγορούν. Άλλως τε, το να μιλούν για κρεμάλες άτομα όπως οι δικηγόροι στη Θεσσαλονίκη που βιοπορίζονται ακριβώς από τη λειτουργία του συστήματος σε περιβάλλον κοινοβουλευτικής δημοκρατίας μόνο θυμηδία μπορεί να προκαλεί. Η δημοκρατία δεν κινδυνεύει από αυτούς, λοιπόν.

Αντιθέτως, κοιτάζοντας τη φωτογραφία από τη συνέντευξη τύπου του νέου κόμματος που ίδρυσε ο κ.Βύρων Πολύδωρας στην οποία ποζάρει μ’ενα πλατύ χαμόγελο μπροστά στον θυρεό του κόμματος αισθάνθηκα έκπληξη και βαθειά ανησυχία. Με έμβλημα του κόμματος μια ασπίδα που παραπέμπει απροκάλυπτα και χωρίς καμία αιδώ στους θυρεούς των στρατιωτικών σωμάτων με αναφορές στην πατρίδα και τον λαό δεν αφήνει καμία αμφιβολία για τα αισθήματα αντικοινοβουλευτισμού που διέπουν τον νέο αυτό σχηματισμό.

Οι αναφορές στην Ευρώπη από τον κ.Πολύδωρα, ένα πολιτικό που έγινε γνωστός ως κεντροδεξιός και θιασώτης του κοινωνικού φιλελευθερισμού του κόμματος χάρις στο οποίο απέκτησε υπόσταση, επιχειρούν να παραπλανήσουν το σώμα για τις προθέσεις του και να τον διαφοροποιήσουν από ομοειδή πολιτικά υβρίδια όπως αυτό των Ανεξάρτητων Ελλήνων για παράδειγμα, δεδομένου ότι σημειολογικά η Ευρώπη βρίσκεται στον αντίποδα των θέσεων του κ.Πολύδωρα και των συν αυτώ και των εμβλημάτων που δημιούργησαν ως αντιπροσωπευτικά της ιδεολογίας τους. Πλέον είναι βέβαιο ότι αυτοί οι πολιτικοί σχηματισμοί που γεννήθηκαν ως προϊόντα της σύγχισης που επικράτησε μετά την κατάρρευση του πολιτικού συστήματος επενδύουν στη διατήρηση της σύγχισης αυτής ώστε να εξασφαλίσουν την πολιτική τους ύπαρξη.

Ποιος είναι πιο επικίνδυνος για τη δημοκρατία, λοιπόν; Ο γραφικός που φωνάζει άσφαιρα εμφυλιοπολεμικά συνθήματα στα οποία η συντριπτική πλειοψηφία ακόμα και της Αριστεράς γυρίζει επιδεικτικά την πλάτη ή αυτός που διεκδικεί την ψήφο του σώματος για να νομιμοποιήσει μια απροκάλυπτα εχθρική στάση απέναντι στον κοινοβουλευτισμό και όλα αυτά στο όνομα του “βασανισμένου λαού και της άτυχης πατρίδας”; Να το σκεφτούμε.

Δημοσιεύθηκε στο Protagon στις 9 Φεβρουαρίου 2014

Φεβρουάριος: εκδηλώσεις περί πολιτικής και επικοινωνίας

 

Lecture

Έτσι καθώς συμπλήρωνα το ημερολόγιό μου για το μήνα Φεβρουάριο με τη διαλέξεις που δεν θέλω να χάσω σκέφτηκα να συγκεντρώσω σ’ενα ποστάκι αυτές που είναι ενδιαφέρουσες και για τη θεματολογία τους και για την ποιότητα των ομιλητών. Οι διαλέξεις που συγκεντρώνω εδώ αφορούν τις ιδέες, την πολιτική και την επικοινωνία.

Ο καθηγητής του Τμήματος Μεθοδολογίας και Ιστορίας της Επιστήμης Αριστείδης Χατζής έχει ξεκινήσει ήδη μια σειρά ομιλιών με πολύ ενδιαφέροντα θέματα. Οι διαλέξεις συνεχίζονται και τον μήνα Φεβρουάριο και συγκεκριμένα στις 5 του μήνα με τον καθηγητή Συνταγματικού Δικαίου Σταύρου Τσακυράκη ο οποίος θα μιλήσει για τη «Φιλελεύθερη Κοινωνικότητα». Με τον ίδιο όρο αλλά στα Αγγλικά, Liberal Sociabilty δηλαδή τιτλοφορεί το προσωπικό το μπλογκ. Γνωρίζω ότι το ζήτημα τον απασχολεί εδώ και καιρό και θα έχει πολύ ενδιαφέρον η ομιλία του. Δεν έχουμε και πολλούς Έλληνες να παράγουν φιλοσοφικό λόγο άλλως τε.

Το πρόγραμμα των ομιλιών στο ΜΙΘΕ

Ο πολιτικός επιστήμων και σύμβουλος επικοινωνίας Λευτέρης Κουσούλης, μια από τις παλαιότερες και εμπειρότερες καραβάνες του σιναφιού των επαγγελματικών της επικοινωνίας, διοργανώνει σειρά ομιλιών συζητήσεων με θέμα «Τί είναι πολιτική;»

Το πρόγραμμα έχει ως εξής:

1. Λευτέρης Κουσούλης, Πολιτικός Επιστήμονας
Η πολιτική ως θεσμικός έλεγχος της βίας
3 Φεβρουαρίου, 18:00 – 20:00 μ.μ.

2. Παναγής Παναγιωτόπουλος, Επίκουρος Καθηγητής Κοινωνιολογίας στο ΕΚΠΑ
Το κοινωνικό συμβόλαιο της Μεταπολίτευσης. Το παράδειγματης Ελληνικής οικογένειας
10 Φεβρουαρίου, 18:00 – 20:00 μ.μ.

3. Βασίλης Βαμβακάς, Λέκτορας Κοινωνιολογίας της Επικοινωνίας στο ΑΠΘ και Παύλος Τσίμας, Δημοσιογράφος
Τα media και η κρίση
24 Φεβρουαρίου, 18:00 – 20:00 μ.μ.

4.Νίκος Σεβαστάκης, Καθηγητής Πολιτικής Φιλοσοφίας στο ΑΠΘ
Πολιτικός ριζοσπαστισμός και κρίση
10 Μαρτίου, 18:00 – 20:00 μ.μ

4. Ανδρέας Πανταζόπουλος, Επίκουρος Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο ΑΠΘ Λαϊκισμός και πολιτική
17 Μαρτίου, 18:00 – 20:00 μ.μ.

Συντονίζει ο Λευτέρης Κουσούλης.

Πληροφορίες στον ιστοχώρο του Ιδρύματος Θεοχαράκη: www.thf.gr

Τρίτη σειρά ομιλιών διοργανώνεται από τον όμιλο «Θαλής και Φίλοι». Στην πραγματικότητα πρόκειται για μια ημερίδα που φέρει τον τίτλο «Εκλεκτικές Συγγένειες» όπου δέκα δημιουργικοί άνθρωποι από διαφορετικά γνωστικά πεδία θα συζητήσουν για τους όρους του διαλόγου που ενεργοποιούν οι κοινωνικές επιστήμες. Πολύ ενδιαφέρον με πολύ ενδιαφέροντες ομιλητές, θα πάω σίγουρα. 22 Φεβρουαρίου 10.30 στο Μουσείο Μπενάκη (Πειραιώς)

Αναλυτικό πρόγραμμα ημερίδας:
Προσέλευση: 10.30
Έναρξη: 10. 45
Α΄Μέρος
11.05 – 11.50 : Μαθηματικά και Οικονομικά: Πέτρος Δελλαπόρτας – Νίκος Βέττας
12.05 – 12.50: Οικονομικά και Πολιτικές Επιστήμες: Αρίστος Δοξιάδης – Γιώργος Παγουλάτος
01.05 – 01.50: Πολιτικές Επιστήμες και Ιστορία: Βασίλης Γούναρης – Νίκος Μαραντζίδης
Διάλειμμα: 01.50 – 02.20
B΄Μέρος
02.20 – 03. 05: Ιστορία και Μυθιστόρημα: Κώστας Κωστής – Απόστολος Δοξιάδης
03.20 – 04. 05: Μυθιστόρημα και Μαθηματικά: Σώτη Τριανταφύλλου – Τεύκρος Μιχαηλίδης
04.20 – 05.00: Ερωτήσεις  από το κοινό
Η ομάδα ΘΑΛΗΣ + ΦΙΛΟΙ
Τόπος: Αμφιθέατρο του Μουσείου Μπενάκη, κτήριο της οδού Πειραιώς
Πειραιώς 138 & Ανδρονίκου, Αθήνα
Ημέρα: Σάββατο 22 Φεβρουαρίου 2014
Ώρα έναρξης: 10.30 π.μ.
Είσοδος ελεύθερη

 

Η Ελλάδα του κ.Πρετεντέρη

 

Αν και ο κυνισμός είναι το ειδεχθέστερο είδος παλιανθρωπιάς δεν θέλω ν’ απαντήσω με ύβρεις στην παλιανθρωπιά, θα ήταν εύκολο και θα διευθετούσε το ζήτημα σε συναισθηματικό επίπεδο και δεν πρέπει να τη γλιτώσει τόσο εύκολα εξαιτίας των αισθημάτων που προκαλεί. Να δούμε λίγο τί λέει εδώ.

Στην πραγματικότητα υποστηρίζει ότι τα άτομα φεύγουν από χώρες όπως η Συρία από επιλογή, ότι θα μπορούσαν να καθίσουν στη βολή τους αλλά επιλέγουν να μπουν Γενάρη μήνα στο φουσκωτό αναζητώντας το ευ ζην γιατί το ζην σκέτο, δεν τους είναι αρκετό. Ας πούμε είναι ασφαλείς στη Δαμασκό αλλά θέλουν να πίνουν τον καφέ τους στο Da Cappo. Οπότε, σύμφωνα με την άποψη του κ.Πρετεντέρη, δεν είναι δυνατόν μια χώρα να χρεώνεται τα αποτελέσματα των επιλογών τους.Δεν θα πληρώνουμε εμείς την επιθυμία του κάθε Σύριου να πιεί καφέ στο Ντα Κάππο. Αυτό μας λέει.

Αυτή η άποψη δεν στέκει απ’όπου και να τη δει κανείς κι επειδή ο συγκεκριμένος σχολιαστής δεν είναι κάποιος χαζός άνθρωπος την αναπαράγει εκ του πονηρού. Στην πραγματικότητα προπαγανδίζει ένα καθεστώς στο οποίο η Ελλάδα έχει μόνο προνόμια, έχει μόνο δικαιώματα όπως το να ζητάει βοήθεια όταν οι πολίτες της τα έχουν κάνει μαντάρα στα οικονομικά τους και δεν δεσμεύεται από καμία υποχρέωση του Διεθνούς Δικαίου και των Συνθηκών. Επίσης εξαιρείται της λογοδοσίας απέναντι σε διεθνείς οργανισμούς όπως η Διεθνής Αμνηστία.

Συγγνώμη αλλά αυτός είναι σκληροπυρηνικά φασιστικός λόγος που δυσκολεύομαι να τον ξεχωρίσω από αυτό των αντικοινοβουλευτικών και των ψεκασμένων. Όταν μάλιστα εκφέρεται από κάποιον που λέει ότι είναι υπέρ των μεταρρυθμίσεων συμπεραίνω ότι ο κ.Πρετεντέρης και οι θιασώτες του επιθυμούν ένα είδος ολιγαρχίας, μια δημοκρατία τύπου Πούτιν. Δεν πρέπει να το επιτρέψουμε.

Και ο Τσίμας κάνει λάθος. Η Ελλάδα ΕΧΕΙ κακό «ποινικό μητρώο» όπως λέει ο ίδιος. Κι αυτό ο Επίτροπος το δηλώνει ρητά στην ανακοίνωση. «Επειδή υπάρχουν καταγγελίες ότι είναι πρακτική σας η παράνομη μαζική επαναπροώθηση ζητούμε να διεξάγετε ανεξάρτητη ερευνα».

Πριν αισθανθούμε οργή (δικαίως) πρέπει να σταθούμε κριτικά απέναντι σ’αυτά τα άτομα και τις απόψεις του. Η Ελλάδα του Πρετεντέρη μου είναι το ίδιο τρομακτική με την Ελλάδα του Τσάβες με την οποία με απειλεί κάθε βράδυ.

Το ανεβασα πριν από λίγο στη σελίδα μου στο Facebook

Η τρίχα και η τριχιά. 5+1 τρόποι να επιλέγεις τις μάχες σου.

Image

Χθες το απόγευμα, είχα τη φαεινή ιδέα ν’ αναδημοσιεύσω στο facebook από το τουίτερ, ένα χιουμοριστικό σχόλιο που αφορούσε τον πρόεδρο κάποιου κόμματος (δεν έχει σημασία ποιου). Το σχόλιο μου φάνηκε πολύ αστείο και βάζω και στοίχημα ότι αν το έβλεπε και ο ίδιος θα γέλαγε και θα έβρισκε κάτι εξίσου χιουμοριστικό ν’ ανταπαντήσει. Κάποιο στέλεχος του κόμματός του (δεν έχει σημασία ποιο), θεώρησε σκόπιμο να απαντήσει στα σοβαρά και η συνέχεια δεν ήταν πολύ καλή, γίναμε ελαφρώς «μαλλιά-κουβάρια». Λίγο επειδή το στέλεχος του κόμματος είναι φοβερά άπειρο, λίγο επειδή δεν έχει χιούμορ, η εικόνα που έδωσε για τον ίδιο ως στέλεχος και κατ’επέκταση για το κόμμα στο οποίο έχει μια θέση, δεν ήταν καλή.

Το φαινόμενο είναι συχνότατο, ωστόσο. Βλέπω κόσμο να μην μπορεί να επιλέξει ποια μάχη θα δώσει με αποτέλεσμα να κάνει την «τρίχα-τριχιά» και να γίνεται θέαμα σε πολιτικούς αντιπάλους αλλά και άσπονδους φίλους και αυτό δεν παρατηρείται μόνο στην πολιτική. Βλέπω στελέχη ποδοσφαιρικών ομάδων, επιχειρήσεων, διευθυντές μάρκετινγκ μεγάλων brands να παθαίνουν μεγάλες ήττες στο δημόσιο χώρο πάνω στην ευγενή τους επιθυμία να υπερασπιστούν αυτό που για εκείνους είναι σημαντικό.

Να κάποιες βασικές οδηγίες για το πώς μπορείς να προφυλαχθείς από κάτι τέτοιο όταν είσαι σε κόμμα ή εκπροσωπείς μια επιχείρηση.

1. Στα χιουμοριστικά σχόλια, είτε αυτά είναι καλοπροαίρετα είτε είναι κακοπροαίρετα δεν απαντάμε *ποτέ* στα σοβαρά. Τίποτα δεν είναι πιο απωθητικό από κάποιον θιασώτη ιδέας ή εκπρόσωπο μάρκας που δεν μπορεί να αντιμετωπίσει το χιούμορ. Η γελοιοποίηση είναι εγγυημένη. Αντιθέτως, μια επιτυχημένη χιουμοριστική απάντηση είναι ο καλύτερος ρούμπος. Αν δεν μπορείς να σκεφτείς κάτι αστείο ή δεν έχεις χιούμορ, άστο καλύτερα.

2. Αξιολόγησε το πρόσωπο που κάνει το αρνητικό σχόλιο: πόσο επιδραστικός είναι στο δικό σου κοινό; Έχει μεγάλο ακροατήριο; Είναι έμπειρος στο debating; Έχει ατζέντα;

3. Αν το αρνητικό σχόλιο διασπείρει ψευδείς πληροφορίες τότε, σε συνεννόηση με κάποιον που χειρίζεται το δημόσιο λόγο του κόμματος ή της εταιρείας δίνεις μια σαφή, ξερή απάντηση με παραπομπή σε στοιχεία. Αν ΔΕΝ διαθέτεις στοιχεία που ν’ανατρέπουν την ψευδή πληροφορία τότε *μην* απαντήσεις επ’ουδενί. Ειδοποίησε τον υπεύθυνο τύπου και ξέρει εκείνος τί πρέπει να κάνει. Η διαχείριση ψευδών ή δυσφημιστικών σχολίων απαιτεί επαγγελματία.

4. Μπορείς να διακρίνεις τα τρολ; Αν δεν μετράς πολλές ώρες στις διαδικτυακές τις πιάτσες είναι πολύ πιθανόν να μην μπορείς να ξέρεις ποιος μιλάει σοβαρά, ποιος θέλει να προξενήσει βλάβη, ποιος να κάνει χαβαλέ. Ρώτησε κάποιον από τους παλιούς. Προσωπικά που μετράω χιλιάδες χιλιόμετρα στο κοντέρ των debate (αναλογικών και ψηφιακών) και γνωρίζω επακριβώς το who is who του ελληνικού διαδικτύου, μπαίνω σε συζήτηση με τρολ μόνον όταν έχω να κερδίσω κάτι απολύτως συγκεκριμένο. Γενικά δεν στο συνιστώ.

5. Πριν ενδυθείς τον άχαρο, ας μην κρυβόμαστε, ρόλο του «πραιτοριανού» ρώτησε τον εαυτό σου τί ακριβώς θα κερδίσεις αν «σηκώσει το γάντι». Θα κερδίσεις ο ίδιος δημοφιλία; Θα καταφέρεις να επιδείξεις τις ικανότητές σου στην επιχειρηματολογία; Θα κερδίσει το κόμμα ή η εταιρεία σου; Τί θα χάσεις αν κάτι πάει στραβά; Πρόσεχε γιατί μπορεί να χάσεις μέχρι και τη δουλειά΄σου, έχει συμβεί.

Σκέψου και τ’ακόλουθα: α. Κάθε αρνητικό σχόλιο, δεν προξενεί βλάβη. Πολλά κάνουν και καλό. β. Θέλεις να ασχολούνται με σένα, το κόμμα σου, το brand σου. γ. Είναι παντελώς αδύνατον να ελέγξεις τη δημόσια σφαίρα. Σημασία έχει ν’ακούγεσαι κι εσύ, είναι αδύνατον να φιμώσεις τους άλλους. δ.Να είσαι κουλ με την κριτική. Στην αρχή τα πράγματα είναι δυσάρεστα όμως μετά συνηθίζεις. Στην τελική, να στο πω αλλιώς: σκέψου πώς θα ήταν αν κανείς δεν ασχολούνταν ποτέ με το κόμμα σου ή με την επιχείρησή σου;

Μην κάνεις την τρίχα-τριχιά, λοιπόν, επίλεξε τις μάχες σου και διασκέδασέ τες κιόλας.

Επτά χρόνια φιγούρα.

Image

Όταν το Μάρτιο του 2009 δεκατρείς (13) μη-κυβερνητικές οργανώσεις διαμαρτυρήθηκαν με σειρά ακτιβιστικών δράσεων για το λογοκριμένο φιλί στις παραστάσεις της όπερας «Ρούσαλκα» που ανέβαζε τότε η Εθνική Λυρική Σκηνή, πιστέψαμε ότι τα τελευταία οχυρά δυσανεξίας απέναντι στη διαφορετικότητα τα κρατούσαν οι πολιτιστικοί οργανισμοί του κράτους που παράγουν και την «επίσημη», κρατική και κυρίαρχη κουλτούρα. Όμως, στα χρόνια που ακολούθησαν μέχρι και σήμερα η δυσανεξία και ο λόγος μίσους απέκτησαν κεντρική θέση στη ρητορική κάποιων κρατικών λειτουργών, όπως βουλευτών  ή ιεραρχών, οι οποίοι παράγουν λόγο μίσους ξετσίπωτα, περιβάλλοντάς τον μάλιστα με το κύρος του δημόσιου αξιώματος που κατέχουν, ενός δημόσιου αξιώματος που οφείλουν να το ασκούν προς όφελος όλων των Ελλήνων πολιτών, χωρίς διακρίσεις, σύμφωνα με τις επιταγές του Συντάγματος. Γιαυτό και  στο επίπεδο των σημείων, αυτό που κάνει ξεχωριστή τη διαμαρτυρία ομάδων πολιτών στον Πειραιά τα Θεοφάνεια, κατά τη διάρκεια του εθίμου της κατάδυσης του σταυρού στη θάλασσα είναι ακριβώς η διαμαρτυρία κατά των δημόσιων λειτουργών που καταχρώνται του αξιώματος τους για να προπαγανδίσουν τις ατομικές τους απόψεις και τα ατομικά τους γούστα πολλώ μάλλον δε όταν αυτές οι απόψεις είναι μισαλλόδοξες και ρατσιστικές.

 Ωστόσο, η κοινωνία των πολιτών, γιόρτασε τα… φώτα την επόμενη μέρα, Τρίτη 7 Ιανουαρίου, όταν ο Συμπαραστάτης του Δημότη και της Επιχείρησης στο Δήμο της Αθήνας Βασίλης Σωτηρόπουλος, δημοσίευσε ένα πλήρη πίνακα με τις υποθέσεις που χειρίστηκε υπηρεσία του κατά το 2013, ένα πίνακα που επιτρέπει στους πολίτες να αξιολογήσουν οι ίδιοι το έργο της υπηρεσίας αυτής σύμφωνα με τις επιταγές της διαφάνειας και της δημόσια λογοδοσίας.  Από τις μεταρρυθμίσεις, τίποτα δεν έχει λοιδορηθεί περισσότερο από τις εφαρμογές ηλεκτρονικής διακυβέρνησης όπως το egov και το open gov κι αυτό ως φαινόμενο είναι αν μη τί άλλο ενδιαφέρον δεδομένου ότι η ραχοκοκαλιά της ρητορικής του αντικοινοβουλευτικού-αντισυστημικού στρατοπέδου (που είναι πιο δημοφιλής απ’όσο θέλουμε να παραδεχτούμε) αφορά την αδιαφάνεια στους τρόπους λειτουργίας του κράτους. Αυτά συμβαίνουν, βέβαια,  όταν αναλώνεσαι σε μάχεις οπισθοφυλακής και όχι αυτές των σημείων…

 Βέβαια, τεράστια δύναμη στην πολιτική, στο επίπεδο της στρατηγικής έχει και ο αιφνιδιασμός και μ’αυτό το μάτι πρέπει να δούμε αυτόν που μας επιφύλαξε ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης με την απόφασή του την τελευταία στιγμή,  να μην παραστεί στην τελετή ανάληψης της προεδρίας της ΕΕ την Τετάρτη 8 Ιανουαρίου. Για την τακτική του ΣΥΡΙΖΑ μετά το συνέδριό του στο οποίο ενώθηκαν οι ιστορικές του συνιστώσες σ’ενα κόμμα έχω αναφερθεί αναλυτικά αλλού ενώ για την απόφασή του να απουσιάζει από την τελετή, η οποία σχολιάστηκε ad nauseam, έχω μόνο να προσθέσω τη βεβαιότητά μου πως κάθε φορά που ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ στεναχωρεί τον πυρήνα του κόμματός του διευρύνει το εκλογικό του ακροατήριο, δηλαδή, κερδίζουν ψήφους. Να το σκεφτούν αυτό στον ΣΥΡΙΖΑ.

Την Πέμπτη ο μήνας είχε 9 αλλά τα χρόνια φιγούρας και ουχί φαγούρας που έχουν περάσει από τη μέρα που ο μακαρίτης Στηβ Τζομπς παρουσίασε τη συσκευή που ονόμασε iphone, είναι επτά 7. Όταν την παρουσίασε πρόβλεψε ότι θα ήταν μια επαναστατική συσκευή και είχε, βέβαια, δίκιο αφού όρισε από την αρχή το τηλέφωνο εγχειρίζοντας σε περισσότερους από 1 δισεκατομμύριο ανθρώπους ένα πανίσχυρο υπολογιστή που άλλαξε για πάντα τους όρους που αυτοί επικοινωνούν μεταξύ τους. Μόλις προχθές δημοσιεύθηκε μια έρευνα σύμφωνα με την οποία 9 στους 10 στην Μέση Ανατολή και την Αφρική χρησιμοποιούν το ίντερνετ μέσω των φορητών τους συσκευών, κυρίως τηλεφώνων. Αυτό τα λέει όλα.

Η Αθήνα επιστρέφει, σύμφωνα με τους New York Times. Η πόλη της Ευρώπης που χτυπήθηκε περισσότερο από την κρίση επιστρέφει δριμύτερη. Όλοι μιλούν για την πόλη αλλά λίγοι έχουν ποντάρει πραγματικά σ’αυτή. Φαντάζομαι την ικανοποίησή τους όταν βλέπουν την αγαπημένη πόλη να επιστρέφει με θετικό πρόσημο στον παγκόσμιο χάρτη.

 Δημοσιεύθηκε την Τετάρτη αλλά το διάβασα χθες, Σάββατο. Δύο από τα μυαλά που παράγουν σήμερα ιδέες αιχμής αναλύουν με τρόπο ελαφρύ και εφετζίδικο τα πιο γνωστά δίπολα διλημματικού χαρακτήρα και βέβαια το πλέον δημοφιλές από αυτά: Γάτα ή Σκύλος; Πολύ χαριτωμένο.

 

* Η φωτογραφία είναι από έργο του Απόστολου Γεωργίου, Άτιτλο (2012) όπως αυτό εκτίθεται στην 4η Μπιενάλε Σύγχρονης Τέχνης στη Θεσσαλονίκη, την καλύτερη έκθεση που είδα το 2013 και η οποία διαρκεί μέχρι το τέλος του Ιανουαρίου! Προλάβετε!